Κατηγορίες

Ο τοπιογράφος Πάνος Αθανασίου «παρών» και μετά τον θάνατό του

Για άλλη μια φορά η “Διέξοδος” «πλημμύρισε από Μεσολόγγι». 

Επρόκειτο για το βράδυ του προηγούμενου Σαββάτου που έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης «Πάνος Αθανασίου – Ο τοπιογράφος του Μεσολογγίου».

Μία έκθεση που οργάνωσε και παρουσιάζει στους χώρους του Ιστορικού της Μουσείου η «Διέξοδος» ως καλλιτεχνικό μνημόσυνο του Πάνου Αθανασίου που έφυγε απ΄τη ζωή πριν από έναν χρόνο. 

Το «παρών» έδωσαν πολλοί, πάρα πολλοί. Φιλότεχνοι και φίλοι του εκλεκτού καλλιτέχνη παραβρέθηκαν και προκάλεσαν το αδιαχώρητο. Βρέθηκαν εκεί για να τιμήσουνε τον εκλεκτό αυτοδίδακτο ζωγράφο που με τον χρωστήρα του κατάφερε να διατηρήσει ζωντανή τη γραφικότητα του Μεσολογγίτικου τοπίου. Τον  ευαίσθητο καλλιτέχνη που με την νοσταλγική, ρομαντική και γεμάτη αγάπη πινελιά του διατήρησε την εικόνα της λιμναίας πόλης με το γκρίζο, γλυκό και μελαγχολικό της χρώμα. 

Την έκθεση εκ μέρους της «Διεξόδου» παρουσίασε η πολιτιστική διαχειρίστρια και εκ των μονίμων συνεργατών της φιλόλογος Ειρήνη Καρανικόλα ενώ για την προσωπικότητα του τιμώμενου καλλιτέχνη μίλησαν «από καρδιάς» η φίλη του Ζωζώ Στέλιου και ο εξ Αγρινίου συλλέκτης Νίκος Καποδίστριας. 

Πριν αρχίσει η περιήγηση και η ….μετά συγκινητικών σχολίων θέαση των σαράντα πέντε πινάκων της εκθέσεως ανέβηκε στο βήμα της «Διεξόδου» η φιλόλογος κόρη του Ειρηλένα Αθανασίου και  με εξαιρετικά ευαίσθητο λόγο  ευχαρίστησε εκ μέρους  της οικογένειας. 

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου και θα λειτουργεί με ελεύθερη είσοδο κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή από τις 11 το πρωί μέχρι τις 1.30 το μεσημέρι και από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 8 το βράδυ.

One Reply to “Ο τοπιογράφος Πάνος Αθανασίου «παρών» και μετά τον θάνατό του”

  1. Τον Πάνο τον Αθανασίου, τον πρωτογνώρισα μικρούλης στην οικογενειακή του επιχείρηση. Ύστερα γνώρισα και τα παιδιά του, τη σύζυγο, τους θείους και το σόι, που έχει και μακρινή συγγένεια με το δικό μου.
    Η αίσθηση που είχα πάντοτε γι’αυτόν ήταν πως είναι καλλιτέχνης πριν ακόμα δω τις “πελάδες” του. Κι όταν είδα για πρώτη φορά έργα του στο σπίτι του παππού στην Αγριλιά, έμεινα άναυδος, αλλά ταυτόχρονα χαμογέλασα μέσα μου με τη σωστή μου διαίσθηση.
    Ύστερα μεγάλωσα, αραίωσα από το χωριό, αλλά πάντοτε, όταν πήγαινα στα σπίτια των θειάδων μου κι έβλεπα τους πίνακές του, ένιωθα τόσο μα τόσο Μεσολογγίτης.
    Κάπου διάβασα πιο πάνω στο άρθρο ότι ο ίδιος ήταν αυτοδίδακτος. Μα αυτό δεν είναι η τέχνη, η ζωγραφική, η απεικόνιση όλων αυτών μέσα στα οποία μεγαλώνει κανείς, ιδωμένα μέσα από ένα απόλυτα προσωπικό πρίσμα;
    Κι αν πιάνει και το χέρι, όπως του Πάνου…

    Με τιμή και περηφάνια που τον γνώρισα,
    Παγκράτι, Δεκέμβρης του ’23

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *